Karanlığın aydınlığa döndüğü vakitler benim içimde tam tersi şeyler oluyor. Güneş doğarken, ben karanlığa yeni gömülüyorum. Ellerim yarı titrek bi halde bunları düşünürken bir yandan da yazıyorum. Öyle ki; düşündüklerimi sadece uygulayabiliyorum şu an. Hiç tartamıyorum. Doğrusu yanlışı nerede bulamıyorum. Sadece yazıyorum. sadece…

Sokakta bir şeyler oluyor. Çok fecii bir ses var. Camdan kafamı uzatabildim zar zor. Sokakları temizleyen bir araç var. Bir de yerleri süpüren bir abi. Tek yapabildiğim şunu sorabilmek oldu:

- Bu sokaktan uçak geçer mi abi ?